وقتی جهان در خاموشی مطلق فرو میرود، دیگر مهم نیست منبع تاریکی چه بوده است — خاموش شدن ماه یا بستن چشمها با بندی سیاه. در نهایت، تاریکی حقیقتیست بیاعتنا، بیسؤال، بیپاسخ. و تو، میان این سیاهی، نه در جایی ایستادهای و نه در حرکتی. معلقی، آویزان از رشتهای ناپیدا میان آنچه بودی و آنچه دیگر نیستی.
متن از نوشته بلند سالهایی که خدا خواب بود.
چند سال پیش قسمتی از شعر فرامرز عرب عامری را در توییتر نقل کرده بودم:
جملات کوتاه، سنکین و مفهومی | بـیــــــــو خاص و فلسفی
گاهی یک جمله، به تلخیِ تمام حقیقت است.نه فریاد، نه اعتراف، فقط زخمیست بیصدا، که وقتی میخوانیاش، درد میکشد به جای تو..
گفت: ایقد دستام خالیه، که روم نمیشه قربون صدقه ی زنم برم حتی.
من که ورشکسته و مستأصل شده بودم، خودم را دزدیدم و به گروگان گرفتم.
دنیای خاکستری،جایی میان یقین و تردید،دنیایی بدون رنگ که احساس در ابهام بیپایان گم می شود.
